‘Hij leerde me dat het goed is om anders te zijn’

Wie inspireerde Hoda Hamdaoui (38)? Zij is hoofdredacteur van Hoda, het eerste lifestyleblad voor Marokkaans-Nederlandse vrouwen.

Ik zat op een openbare basisschool in Veenendaal. In groep 7 konden we kiezen tussen godsdienst of humanistisch vormingsonderwijs. Ik koos het laatste, zoals de meeste kinderen van mijn klas. We kregen Hans Donkers als leraar. Het kan ook zijn dat hij Hans Donker heet. Ik weet het niet zeker. Een beetje suf want hij heeft echt verschil gemaakt in mijn leven. Hij was het type geitenwollensokkenleraar. Met een baardje, bril, geruit hemd met bruine ribbroek en sandalen. Een zachtaardige, gevoelige man.

Ik was verlegen. Gesloten. Ook koppig en eigengereid. ‘Nee, dat doe ik niet’, zei ik dan. Of: ‘Nee, dat wil ik niet.’ Meestal werd dat genegeerd. Niet door hem. Voor hem was de kous daarmee niet af. ‘Waarom wil je dat niet?’ vroeg hij. En: ‘Wat wil je dan wel?’ Ik wist niet wat me overkwam. Er werd naar me geluisterd! De meeste leraren willen alles over je weten en vertellen zelf niets over hun leven buiten school. Hij was heel open. Hij had toen net met zijn vrouw een kindje geadopteerd. Hij vertelde in de klas hoe dat was gegaan. Met hem gingen we erop uit. In groepjes naar een bejaardentehuis om de bewoners te interviewen. Heel eng vond ik dat, maar ook leuk. Hij wilde dat we buiten onze eigen wereld leerden kijken, ook andere generaties leerden kennen. En dat hij ook wilde laten zien dat iedereen ouder wordt: ook onze ouders en ook wijzelf. Uiteindelijk.

In zijn les moesten we een brief schrijven aan onszelf. Wat we van onszelf verwachtten, wat we dachten te gaan doen in ons leven.. Twee jaar later, ik zat toen op de middelbare school, kreeg ik mijn brief aan mezelf thuisgestuurd. Ik weet niet meer precies wat ik had opgeschreven. Ik weet wel dat mijn leven anders was gelopen dan ik twee jaar eerder nog dacht.

Ik leerde van hem dat ik een eigen mening mag hebben. Dat het een verrijking is als mensen verschillend denken. Een verademing, want ik voelde me anders. Ik wás natuurlijk ook anders: een Marokkaans meisje op een vrij witte school. Geboren in Al Hoceima. Aan komen waaien in dat Hollandse dorp. Ik ben ook geen stereotype Marokkaan. Marokkanen zeggen vaak ‘ja’ uit beleefdheid. Daar had ik altijd grote moeite mee. Ik ben altijd anders gebleven. Een Marokkaanse die van coachsurfing houdt. Een Hollandse die gek is op Marokko. Het is goed, dat weet ik van Hans Donkers. Of Donker.

Gepost op: 27 september 2012 (bron: NRC)

Deze pagina delen